Angst…

mei 27

Ondanks dat gisteren een prachtige dag was, was het ook een eyeopener. Anita gaat heel hard achteruit. Veel en veel harder dan we verwacht hadden. Een paar weken geleden liepen we nog samen door het ziekenhuis. Wel met pijn maar ze liep. Dat lopen kan ze ondanks de shitload aan pijnstillers nu niet meer dan een paar seconde zonder te vergaan van de pijn en moet dan snel weer gaan liggen. Het is verschrikkelijk om te zien hoe zo’n sterke vrouw zo snel achteruit gaat.

Het doet mij verdriet. Elke dag ben ik bang. Bang dat als ik beneden kom er geen goedemorgen meer komt als ik haar groet. Bang hoe ik haar aantref en bang om haar kinderen en geliefde te moeten vertellen dat ze er niet meer is. En ik wil helemaal niet klagen. Mijn angst en verdriet vallen in het niet bij wat mijn lieve Anita door moet staan. Want ondanks dat ze doodziek is, is en blijft ze mijn steun en toeverlaat. Het idee dat ze er straks niet meer is voelt als een nachtmerrie zonder einde.

Ik vroeg daarstraks aan haar hoe ze dat in godsnaam wil doen in Euro Disney? Ze kan bijna niets meer behalve liggen. Zitten gaat niet, lopen gaat niet. En het antwoord laat zich raden. Lieve Richard. Ik doe het niet voor mijzelf. Ik doe het voor de kinderen. Ik wil dat de kinderen een fantastische tijd gaan hebben. Dat is Anita ten voeten uit. Altijd bezig voor anderen. Dat deed ze toen ze gezond was en dat doet ze nu ze ziek is nog steeds, en ondanks ik er als een berg tegenop zie zal ik er voor de volle 100% voor zorgen dat de kinderen en waar het mogelijk is ook Anita een fantastische tijd zullen gaan hebben.

Hoe daarna verder? We gaan het zien. Ik hoop met heel mij hart dat ze nog heel lang onder ons zal zijn. De realiteit is echter dat dit niet zal gebeuren. Het tempo waarmee ze achteruit gaat stemt niet hoopvol. Verre van dat. Het doet mij dan ook verschrikkelijk veel verdriet dat er een paar in en in slechte mensen al weken bezig zijn haar het leven zuur te maken. Mensen die er plezier in scheppen alles in twijfel te trekken en ongegeneerd te strooien met verdachtmakingen, leugens en pure laster. Hoe kan je in godsnaam zo zijn? Waar is het dan mis gegaan in je leven vraag ik mij af? En weet je. Anita zou Anita niet zijn als ze enkele van die mensen nog vergeeft ook. Ik niet. Nooit.

De toekomst is onzeker. Ik ben moe. Heel erg moe. Maar opgeven doe ik niet. Ik zal er zijn door dik en dun en in voor en tegenspoed. Dat heb ik haar beloofd en die belofte maak ik waar. Hoe zwaar dit ook zal zijn. Ik zal het dragen. Samen met haar en voor haar.