Wat een toestand! Nou he? Maar wat speelt er nou echt?

mei 10

Ongeveer een jaar geleden leerde ik Anita kennen. Ze stuurde mij een DM bericht met de vraag of ik haar laptop na kon kijken. Hij startte niet meer op en ze had wat zaken nodig  die er nog opstonden. Ze was niet de eerste met dat verzoek. Ik krijg ze vaker en dan help ik met alle plezier als ik dat kan. Zo ook dit keer.

Dit keer was echter anders. Anita bleek een hele lieve dame met humor en een groot hart. Ook zij stond vaak voor een ander klaar en daar was dan ook de klik. Nadat ik haar laptop gerepareerd had spraken we vaker af en door haar karakter zag ik elke keer een mooiere vrouw binnenstappen. Het was leuk en gezellig en we werden verliefd. Natuurlijk wist ik wat ze deed en ik had daar geen problemen mee. Sekswerkers zijn ook gewoon mensen zoals jij en ik die ook liefde nodig hebben en te geven hebben en een ieder heeft zijn of haar moverende redenen dit te gaan doen.

Ikzelf was inmiddels al twee jaar vrijgezel en verbleef in een prachtig huisje in de polder. Ik wist dat dit niet eeuwig zou gaan duren en zocht ondertussen naar wat anders. Dat bleek lastiger dan gedacht. Zeker als je teveel verdient voor sociale huur maar eigenlijk net te weinig voor de vrije sector. Maar goed. Positief blijven en door.

Na verloop van tijd zei Anita. Als je straks je huisje uit moet dan kom je toch bij mij wonen? Vind ik gezellig en zoek je vanuit mij eventueel naar wat anders maar dan zit je niet op de schopstoel. Ik wilde dat echter niet. Ik wilde gewoon een eigen huisje met een eigen postcode zodat ik thuisbezorgd kon bestellen! Nee zonder gekheid. Ik wilde gewoon iets voor mijzelf. De weken en maanden gingen voorbij en we beleefde samen de leukste momenten en avonturen. Toen kwam de dag. De huisbaas gaf te kennen dat ik het huisje moest verlaten omdat hij er andere plannen mee had.

Anita zei, nou geen stress. Je komt gewoon naar mij zoals ik al voorstelde. Ik had zelf nog niets en de kans dat ik snel wat zou vinden was ook niet heel groot. Dus ik zei. Oké dat is fijn. We hadden inmiddels ook een relatie dus dan is samenwonen maar een kleine stap. Weer gingen er enkele weken voorbij en het zat mij niet lekker. Wil ik dit wel? Wil ik wel samenwonen? Nee eigenlijk niet. Uiteindelijk liet ik Anita weten dat ik nog niet klaar was voor een relatie en samenwonen. Als ik nu met je ga samenwonen doe ik dat om de verkeerde rede en ik wil geen misbruik van je maken.

Anita was begripvol maar ook heel verdrietig. Ga je nog wel mee naar het ziekenhuis voor de MRI? Want ze had ook al een hele tijd last van haar rug. Natuurlijk zei ik. We gaan niet samenwonen maar de vriendschap blijft. Dus ja ik ga mee. De MRI was enkele dagen later.

We gingen samen naar het ziekenhuis om er nu eindelijk eens achter te komen waar die pijn in haar rug vandaan kwam. Na de MRI zou ze diezelfde dag ook de uitslag krijgen. Dus we hoefde niet heel lang te wachten. Ik was aan het keuvelen in het ziekenhuis toen mijn telefoon ging. Richard, ze vragen of je ook even bij de uitslag wil zijn? Ik kom eraan zei ik en ging naar het kantoor waar ze op mij zaten te wachten. Iets in mij wist al dat dit geen fijn nieuws zou gaan worden.

De uitslag loog er niet om. U heeft een tumor zo groot als een golfbal in uw rug en deze drukt tegen een zenuw. Daar komt de pijn vandaan en het is geen hernia. De chaos was compleet. De arme meid. Haar hele wereld stortte in. Het vervolg was dat er snel achter elkaar meerdere onderzoeken nodig waren. Ze vonden veel en veel meer. Rug, maag, lever, darmen, alvleesklier, slokdarm. Het zit overal en het is een agressieve vorm van kanker. De oncoloog was realistisch. De overlevingskans met deze vorm van kanker en zoveel is heel klein. We spreken over weken, misschien maanden maar reken niet op jaren. Ook wilde hij gelijk behandeling starten omdat hij zich afvroeg of ze nog wel de tijd kreeg voor verdere onderzoeken in het Erasmus MC.

Op dat moment werd alles anders. De pijn en verdriet en op dat moment besloot ik Anita nu niet in de steek te laten. Ze gaat een hele vervelende tijd tegemoet en ze heeft veel pijn in haar rug. Ik beloofde er voor haar te zijn en haar te helpen en te steunen in de tijd die komen gaat. Dus ja. Ik kom wel bij je wonen. Sterker we besloten zelfs een administratief partnerschap aan te gaan. Want dat maakt het straks makkelijker voor mij om zaken te regelen als ze dat zelf niet meer kan.

Op Twitter zijn Anita en ik redelijk aanwezig. Zij deed haar verhaal op haar twitter kanaal en ik deed het op het mijne. De eerste periode was heel heftig. Ziekenhuis in ziekenhuis uit. Dus daar tweette ik veelvuldig over en ook over hoe ik het allemaal ervaarde het is immers mijn Twitter kanaal. Mensen vonden daar van alles van. Ik trok het naar mij toe, aandachtshoer en weet ik wat nog meer. Ergens begrijp ik dat zelfs nog. Je bekijkt alles van een afstand en moet het doen met de informatie die wij zelf verstrekken. En ja. Ik geef openlijk toe ik zit inderdaad op twitter voor interactie en aandacht.

Vervolgens besloten we om het partnerschap alleen op facebook te delen want er waren inmiddels wat trollen uit hun holen gekropen om Anita om wat voor rede dan ook het leven zuur te maken. Iemand had voor Anita een donatie actie gestart zodat ze haar droomreis kon maken. Heel lief bedoelt maar ook daar vonden mensen wat van. Ze had immers geld terug gekregen want ze is gecompenseerd vanwege de toeslag affaire. Dat ze daar jarenlang onder geleden heeft en alle zeilen bij heeft moeten zetten om haar kinderen te kunnen voeden en kleden vergeten deze mensen voor het gemak even. Alsof die compensatie een kadootje is. Maar goed. Het is wat het is.

Haar kinderen. Ja die wisten pas later wat er speelde. Voor Anita en ook voor mij is twitter een uitlaatklep. Haar kinderen volgen haar daar niet en ook geen andere bekende, ze kan daar dus vrijuit spreken en dat vond ze fijn. Uiteraard vonden mensen ook daar weer wat van. Begrijpelijk want ze kennen de situatie niet. Je moet het doen met de info die je krijgt en vooral met alles wat je niet weet. Neem een ding van mij aan. Anita is een lieve zorgzame moeder die door het vuur gaat voor haar kinderen. Kinderen die ze goed achter zal laten als ze er niet meer is. Want dat is wat ze nu vooral aan het doen is. De mensen die ze lief heeft goed achterlaten zodat ze die stress niet heeft als ze op haar reis gaat.

Maar goed. Sommige mensen op facebook zitten ook op twitter dus kreeg ik daar een felicitatie. Zaten we niet op te wachten want we hadden geen zin in die hatelijke Hyena’s. Ik stuurde desbetreffende persoon een DM met het verzoek om het weg te halen met bovenstaande rede. En zo geschiede. Dit werd echter opgemerkt. Een ander persoon stuurde mij een felicitatie en ook hem stuurde ik het verzoek om het te verwijderen, ondertussen bekeek ik zijn tijdline en interactie. Het was mij al snel duidelijk dat de felicitatie niet oprecht was maar bedoelt om de boel op te hitsen. Waarom niet oprecht? Als het wel oprecht was had hij niet samen met een leger trollen al dagen obsesief bezig geweest met Anita en Mij. Maar goed. Die mensen heb je ook en wat ik over ze denk zal ik jullie besparen.

Ik rond af. Ik wilde ons verhaal vertellen want na alle drek en haat, beschuldigingen en weet ik wat voor bagger we nog meer over ons heen krijgen voel ik sterk de behoefte onze kant van het verhaal te vertellen. Natuurlijk zullen mensen hier ook weer wat van vinden and so be it. Ik blokkeer en negeer en ga door. Je hoeft ons niet leuk, lief en aardig te vinden, echt niet. Maar probeer in ieder geval wel te zorgen dat je verhaal klopt. Ik dank de mensen die de tijd genomen hebben dit te lezen en wens iedereen het allerbeste. Wij gaan door zoals we altijd deden. Volg, ontvolg, blok of negeer of tot een volgende keer.

Leave a Reply